តំបន់អាស៊ីអាគ្នេយ៍កំពុងប្រឈមមុខនឹងរលកកម្តៅ និងការប្រែប្រួលអាកាសធាតុយ៉ាងអាក្រក់ ដែលបង្កឡើងដោយបាតុភូតអ៊ែលនីញ៉ូ។ បាតុភូតនេះមិនត្រឹមតែគំរាមកំហែងដល់សន្តិសុខស្បៀង និងជីវភាពរស់នៅរបស់កសិកររាប់លាននាក់ប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងកំពុងដាក់សម្ពាធយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរទៅលើវិស័យថាមពលដែលកំពុងតែជួបប្រទះភាពរង្គោះរង្គើស្រាប់ផងដែរ។
បាតុភូតអ៊ែលនីញ៉ូ ជាទូទៅតែងតែនាំមកនូវគ្រោះរាំងស្ងួត និងកម្តៅកើនឡើងខុសធម្មតាសម្រាប់តំបន់អាស៊ីអាគ្នេយ៍។ ប្រទេសដែលពឹងផ្អែកខ្លាំងលើវិស័យកសិកម្ម ពិសេសការដាំដុះស្រូវ និងដំណាំឧស្សាហកម្ម កំពុងរងគ្រោះមុនគេ៖
- ការធ្លាក់ចុះទិន្នផលនៅប្រទេសថៃ និងវៀតណាម៖ ក្នុងនាមជាប្រទេសនាំចេញអង្ករកំពូលទាំងពីរនៅលើពិភពលោក កសិករនៅថៃនិងវៀតណាមកំពុងប្រឈមនឹងកង្វះខាតទឹកស្រោចស្រពយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ។ កម្តៅដែលកើនឡើងខ្លាំង បានធ្វើឱ្យដីស្ងួតហួតហែង និងប៉ះពាល់ដល់ការលូតលាស់របស់ដំណាំ ដែលអាចនាំឱ្យទិន្នផលកសិកម្មធ្លាក់ចុះយ៉ាងគំហុក។
- ការគំរាមកំហែងដល់ជីវភាពប្រជាជន៖ ក្រៅពីដំណាំស្រូវ ដំណាំផ្សេងៗទៀតដូចជា កាហ្វេ កៅស៊ូ និងដូងប្រេង ក៏កំពុងរងផលប៉ះពាល់ផងដែរ ដែលធ្វើឱ្យប៉ះពាល់ផ្ទាល់ដល់ប្រាក់ចំណូល និងជីវភាពរស់នៅប្រចាំថ្ងៃរបស់កសិករនៅតាមជនបទ។
អ្វីដែលធ្វើឱ្យស្ថានភាពកាន់តែស្មុគស្មាញ គឺការផ្សារភ្ជាប់គ្នារវាងកង្វះខាតទឹក និងការផលិតថាមពលអគ្គិសនី។
- វិបត្តិវារីអគ្គិសនី៖ ប្រទេសជាច្រើននៅអាស៊ីអាគ្នេយ៍ ពិសេសប្រទេសវៀតណាម ពឹងផ្អែកយ៉ាងខ្លាំងទៅលើទំនប់វារីអគ្គិសនី។ នៅពេលដែល អ៊ែលនីញ៉ូធ្វើឱ្យបរិមាណទឹកភ្លៀងធ្លាក់ចុះ និងទឹកទន្លេរីងស្ងួត ទំនប់វារីអគ្គិសនីមិនមានទឹកគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ផលិតអគ្គិសនីនោះទេ ដែលនាំឱ្យមានការកាត់ផ្តាច់ចរន្តអគ្គិសនីជាញឹកញាប់។
- សម្ពាធពីការប្រើប្រាស់កើនឡើង៖ ស្របពេលដែលការផ្គត់ផ្គង់ថាមពលធ្លាក់ចុះ រលកកម្តៅបានរុញច្រានឱ្យតម្រូវការប្រើប្រាស់អគ្គិសនី (សម្រាប់ការប្រើប្រាស់ម៉ាស៊ីនត្រជាក់នៅតាមទីក្រុង និងម៉ាស៊ីនបូមទឹកនៅតាមទីជនបទ) កើនឡើងដល់កម្រិតកំពូល ដែលបង្កើតជាសម្ពាធទ្វេដងទៅលើបណ្តាញអគ្គិសនីជាតិ។
ការរួមបញ្ចូលគ្នារវាងអាកាសធាតុមិនអំណោយផល និងការផ្គត់ផ្គង់ថាមពលមិនមានស្ថិរភាព បានបង្កើតជាបញ្ហាបន្តបន្ទាប់គ្នា៖
- កសិករត្រូវការអគ្គិសនីដើម្បីបូមទឹកសង្គ្រោះដំណាំក្នុងរដូវរាំងស្ងួត ប៉ុន្តែថាមពលបែរជាត្រូវបានកាត់ផ្តាច់ ឬរអាក់រអួល។
- រោងចក្រកែច្នៃកសិផលមិនអាចដំណើរការបានពេញលេញដោយសារបញ្ហាអគ្គិសនី ដែលនាំឱ្យខូចខាតដល់ខ្សែច្រវាក់ផ្គត់ផ្គង់។
- សម្ពាធនេះអាចជំរុញឱ្យតម្លៃស្បៀងអាហារនៅលើទីផ្សារកើនឡើង ដែលបន្ថែមបន្ទុកដល់អតិផរណា និងសេដ្ឋកិច្ចក្នុងតំបន់ទាំងមូល។
ជារួម បាតុភូត អ៊ែលនីញ៉ូមិនត្រឹមតែជាវិបត្តិអាកាសធាតុធម្មតានោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាបញ្ហាប្រឈមជាប្រព័ន្ធ ដែលទាមទារឱ្យរដ្ឋាភិបាលនៅក្នុងតំបន់អាស៊ាន ត្រូវមានវិធានការបន្ទាន់ក្នុងការគ្រប់គ្រងធនធានទឹក ផ្លាស់ប្តូរទៅរកការប្រើប្រាស់ថាមពលកកើតឡើងវិញដែលធន់នឹងអាកាសធាតុ (ដូចជាថាមពលព្រះអាទិត្យ) និងការណែនាំពូជដំណាំដែលធន់នឹងភាពរាំងស្ងួត ដើម្បីធានាបាននូវសន្តិសុខស្បៀង និងស្ថិរភាពសេដ្ឋកិច្ចនាពេលអនាគត៕
ដោយ៖ សែន តុលា
ប្រភព៖ The Guardian