បច្ចុប្បន្ន គេសង្កេតឃើញថា ចំនួនយុវជនដែលជ្រើសរើសយកអាជីពជាកសិករមានការថយចុះគួរឱ្យព្រួយបារម្ភ។ វាមិនមែនមកពីកសិកម្មមិនសំខាន់នោះទេ ប៉ុន្តែវាបណ្តាលមកពីកត្តាសង្គម និងសេដ្ឋកិច្ចដែលធ្វើឱ្យយុវជនមានអារម្មណ៍ថា ផ្លូវមួយនេះមានការលំបាកខ្លាំង តែទទួលបានផលតបស្នងតិចតួចបំផុត។
១. ហេតុអ្វីបានជាយុវជនបែរខ្នងដាក់ការងារស្រែចម្ការ?
តាមការសង្កេតជាក់ស្តែងរបស់អ្នកធ្វើលារងារកសិកម្មមួយចំនួនបានមើលឃើញមូលហេតុចម្បងៗចំនួន៣៖
- រូបភាពនៃភាពតោកយ៉ាក និងហានិភ័យខ្ពស់៖ យុវជនភាគច្រើនធំដឹងក្តីឡើងដោយឃើញឪពុកម្តាយរបស់ពួកគេរងទុក្ខលំបាកនៅកណ្តាលវាលស្រែ ចម្ការ ក្រោមពន្លឺថ្ងៃក្ដៅ ចំណាយកម្លាំងបាយច្រើន ប៉ុន្តែចំណូលមិនច្បាស់លាស់។ នៅពេលដែលពួកគេឃើញឪពុកម្តាយជំពាក់បំណុល ឬខាតបង់ដោយសារអាកាសធាតុ ពួកគេនឹងតាំងចិត្តថាត្រូវតែរៀនឱ្យខ្ពស់ ដើម្បីគេចចេញពីការងារកសិកម្ម។
- ការប្រៀបធៀបនឹងការងារការិយាល័យ ឬរោងចក្រ៖ ការងារនៅទីក្រុងផ្តល់នូវស្ថិរភាពចំណូល ប្រាក់ខែទៀងទាត់ និងបរិយាកាសការងារដែលមានផាសុកភាពជាង។ សម្រាប់យុវជនការងារកសិកម្មហាក់ដូចជារឿងរ៉ាវក្នុងអតីតកាលចំណែកឯបច្ចេកវិទ្យា និងការងារទីក្រុងគឺជាឱកាសនៃអនាគត។
- ប្រព័ន្ធគាំទ្រមានកម្រិត៖ ការខ្វះខាតលទ្ធភាពទទួលបានទុនដែលមានការប្រាក់ទាប និងបច្ចេកទេសទំនើប ធ្វើឱ្យយុវជនមានអារម្មណ៍ថា បើទោះជាពួកគេចង់ធ្វើ ក៏ពួកគេមិនដឹងថាត្រូវចាប់ផ្តើមពីទីណាដែរ។
២. មតិយោបល់ និងអំណះអំណាងពីអ្នកជំនាញ
អ្នកជំនាញផ្នែកសេដ្ឋកិច្ចកសិកម្មមួយចំនួនលើកឡើងថា៖ «បញ្ហាមិនមែនស្ថិតលើវិស័យកសិកម្មគ្មានសក្តានុពលនោះទេ ប៉ុន្តែវាស្ថិតលើប្រព័ន្ធជុំវិញ។ ដរាបណាកសិកម្មនៅតែត្រូវបានគេមើលឃើញថាជាការងារធ្វើដើម្បីតែមួយរស់ មិនមែនជាការធ្វើដើម្បីចំណេញ នោះយុវជននឹងមិនចូលរួមឡើយ។ យើងត្រូវផ្លាស់ប្តូររូបភាពកសិករពីដែលជាអ្នកលក់កម្លាំង មកជាអ្នកគ្រប់គ្រងអាជីវកម្មវិញ។
អ្នកជំនាញខាងកសិកម្មទំនើបមួយចំនួនបង្ហាញទស្សនៈថា៖ «យុវជនជំនាន់ក្រោយជាមនុស្សឌីជីថល។ ប្រសិនបើយើងនៅតែបន្តប្រើនង្គ័ល និងកម្លាំងបាយសុទ្ធសាធ យើងនឹងបាត់បង់ពួកគេរហូត។ កសិកម្មត្រូវតែផ្សារភ្ជាប់នឹងបច្ចេកវិទ្យាដូចជា ការប្រើដ្រូន ស្មាតហ្វូនដើម្បីបញ្ជាទឹក និងការលក់តាមអនឡាញ ទើបអាចទាក់ទាញពួកគេបាន។ តែសំនួរនៅតែមានថា តើធ្វើម៉េចទើបកសិករអាចទទួលបានអ្វីទាំងនេះ? អ្នកណាជាអ្នកជួយជ្រោមជ្រែងពួកគាត់? និងត្រូវចាប់ផ្ដើមពីណាមុន?
៣. ផលវិបាកនៅពេលកសិករកាន់តែចាស់ទៅៗ ហើយក្មេងៗបោះបង់ការងារកសិកម្ម
ប្រសិនបើនិន្នាការនេះនៅតែបន្ត៖
- ចំណេះដឹងត្រូវបានបាត់បង់៖ បទពិសោធន៍ដាំដុះរាប់ទសវត្សរ៍នឹងមិនត្រូវបានផ្ទេរទៅឱ្យកូនចៅ។
- សន្តិសុខស្បៀងមានគ្រោះថ្នាក់៖ នៅពេលដៃដែលបង្កើតអាហារឱ្យមនុស្សជាតិកាន់តែតិចទៅ យើងនឹងត្រូវពឹងផ្អែកលើការនាំចូលកាន់តែខ្លាំង។
៤. ធ្វើដូចម្តេចដើម្បីនាំយុវជនត្រឡប់មកវិញ?
ដើម្បីធ្វើឱ្យកសិកម្មក្លាយជាជម្រើសដ៏ទាក់ទាញសម្រាប់យុវជន យើងត្រូវការការផ្លាស់ប្តូរធំៗចំនួន ៤៖
- ធ្វើទំនើបកម្មកសិកម្ម៖ រដ្ឋ និងវិស័យឯកជនត្រូវជំរុញការប្រើប្រាស់គ្រឿងចក្រ និងបច្ចេកវិទ្យា។ យុវជននឹងចូលចិត្តធ្វើកសិកម្ម ប្រសិនបើពួកគេអាចប្រើប្រាស់ចំណេះដឹងបច្ចេកវិទ្យារបស់ពួកគេក្នុងការបង្កើនទិន្នផល។
- បណ្តុះបណ្តាលផ្នត់គំនិតអាជីវកម្ម៖ កែសម្រួលកម្មវិធីសិក្សា ឬវគ្គបណ្តុះបណ្តាលឱ្យផ្តោតលើ សហគ្រិនភាពកសិកម្ម។ បង្រៀនយុវជនពីរបៀបវិភាគទីផ្សារ ការវេចខ្ចប់ និងការនាំចេញ ជាជាងបង្រៀនតែរបៀបដាំដុះ។
- យន្តការហិរញ្ញវត្ថុសម្រាប់យុវជន៖ បង្កើតកញ្ចប់ឥណទានពិសេសសម្រាប់យុវជនដែលមានបំណងបង្កើតការងារសិកម្ម ដោយផ្ដល់នូវអត្រាការប្រាក់ទាប និងមិនទាមទារទ្រព្យបញ្ចាំច្រើនហួសហេតុ។
- លើកកម្ពស់តម្លៃសង្គម៖ យុទ្ធនាការសង្គមត្រូវបង្ហាញពីភាពជោគជ័យរបស់អ្នកធ្វើកសិកម្មសម័យថ្មី ដែលមានជីវភាពធូរធារ និងថ្លៃថ្នូរ ដើម្បីលុបបំបាត់រូបភាពកសិករជាអ្នកក្រីក្រក្នុងចិត្តយុវជន។
កសិកម្មមិនមែនជាបញ្ហានោះទេ ប៉ុន្តែប្រព័ន្ធជុំវិញវាទៅវិញទេដែលជាបញ្ហា។ ប្រសិនបើមានការគាំទ្រត្រឹមត្រូវ ប្រើបច្ចេកវិទ្យាសមស្រប និងមានការផ្តល់តម្លៃខ្ពស់ នោះកសិកម្មនឹងក្លាយជាអាជីពដែលយុវជនរត់រកមិនមែនជាអាជីពដែលយុវជនរត់គេចនោះឡើយ។
តើបងប្អូនយល់ឃើញយ៉ាងណាដែរ? តើកូនៗរបស់បងប្អូនមានចំណាប់អារម្មណ៍ចង់បន្តអាជីពនេះដែរឬទេ? តើអ្វីជាឧបសគ្គធំបំផុតដែលបងប្អូនជួបប្រទះក្នុងការផ្ទេរចំណេះដឹងនេះទៅពួកគេ? ចែករំលែកទស្សនៈរបស់បងប្អូនជាមួយកសិ/Kakse៕
ដោយ៖ ចាន់ តារា