នៅតាមបណ្តាប្រទេសក្នុងតំបន់អឺរ៉ុប បន្ទាប់ពីបញ្ចប់រដូវប្រមូលផល កសិករជាច្រើនតែងតែធ្វើរឿងមួយដ៏គួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍។ ពួកគេមិនប្រមូលផលទាំងអស់នោះទេ ប៉ុន្តែបែរជាទុកដំណាំមួយផ្នែកចោលនៅក្នុងចម្ការដោយចេតនា ដើម្បីជាចំណីដល់សត្វព្រៃ។
ការអនុវត្តនេះត្រូវបានគេស្គាល់ថាជា «ការធ្វើកសិកម្មមិត្តភាពជាមួយសត្វព្រៃ» (wildlife-friendly farming) ឬការទុកដំណាំសម្រាប់សត្វ។ កសិករបានទុកដំណាំដូចជា ពោត ផ្កាឈូករ័ត្ន ឬគ្រាប់ធញ្ញជាតិឱ្យនៅសល់ក្នុងចម្ការ ដើម្បីឱ្យសត្វព្រៃដូចជា ក្តាន់ ជ្រូកព្រៃ សត្វកកេរ និងសត្វដទៃទៀតមានអាហារ។
ហេតុអ្វីបានជាកសិករអឺរ៉ុបធ្វើបែបនេះ?
គោលបំណងនៃសកម្មភាពនេះគឺសាមញ្ញបំផុត ប្រសិនបើសត្វព្រៃរកចំណីបាននៅក្នុងចម្ការស្រាប់ហើយ ពួកវានឹងមិនចាំបាច់ដើរចូលទៅក្នុងភូមិដ្ឋានដើម្បីស្វែងរកចំណីឡើយ។ អត្ថប្រយោជន៍ដែលទទួលបានមានដូចជា៖
- ការពារដំណាំក្នុងសួន៖ កាត់បន្ថយការខូចខាតដំណាំរបស់ប្រជាពលរដ្ឋក្នុងភូមិ។
- ការពារគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍៖ កាត់បន្ថយហានិភ័យនៃគ្រោះថ្នាក់លើដងផ្លូវ ដែលបណ្តាលមកពីការឆ្លងកាត់របស់សត្វព្រៃ។
ជាពិសេសនៅក្នុងប្រទេសអ៊ីតាលី ដែលចំនួនជ្រូកព្រៃបានកើនឡើងយ៉ាងឆាប់រហ័សក្នុងប៉ុន្មានឆ្នាំចុងក្រោយនេះ អ្នកជំនាញខាងសត្វព្រៃបានណែនាំឱ្យកសិករទុកដំណាំខ្លះចោល ដើម្បីជាដំណោះស្រាយដ៏មានប្រសិទ្ធភាព និងមនុស្សធម៌ជាជាងការប្រើប្រាស់វិធីសាស្ត្រកម្ចាត់សត្វ។
ការគាំទ្រពីស្ថាប័នពាក់ព័ន្ធ
សកម្មភាពនេះមិនមែនជាការខាតបង់តែម្នាក់ឯងរបស់កសិករនោះទេ។ សហភាពអឺរ៉ុប (EU) បានគាំទ្រការអនុវត្តនេះតាមរយៈគោលនយោបាយកសិកម្មរួម ដោយកសិករដែលអនុវត្តតាមវិធីសាស្ត្រមិត្តភាពជាមួយសត្វព្រៃ អាចទទួលបានការគាំទ្រផ្នែកថវិកា ព្រោះវាជាការជួយការពារធម្មជាតិ និងកាត់បន្ថយជម្លោះរវាងមនុស្ស និងសត្វ។
ទោះបីជាវាមានន័យថាការបាត់បង់ប្រាក់ចំណូលមួយផ្នែកពីការលក់ដំណាំក៏ដោយ ប៉ុន្តែកសិករជាច្រើននៅតែជ្រើសរើសអនុវត្តវិធីនេះ។ តាមរយៈការចែករំលែកចំណែកដំណាំតិចតួចនេះ ពួកគេអាចចិញ្ចឹមសត្វព្រៃបានផង និងការពារសហគមន៍ដែលនៅជុំវិញផងដែរ។
នេះគឺជាសកម្មភាពដ៏សាមញ្ញមួយដែលផ្តល់អត្ថប្រយោជន៍ដល់គ្រប់គ្នា។ វាជាការលះបង់ដ៏តូចមួយ ប៉ុន្តែវាជួយឱ្យមនុស្ស និងសត្វព្រៃអាចរស់នៅជាមួយគ្នាដោយសន្តិវិធី និងភាពសុខដុមរមនានៅក្នុងតំបន់ជនបទ៕
ដោយ៖ ចាន់ តារា
ប្រភព៖ Unknown Facts